Carmiña Burana

Goliardos – A metempsicose e a memoria alienada

2011-05-14T18:06:00.000+02:00

Este texto, publicado orixinalmente en La Realidad Estupefaciente o 15/08/2007, acrescentouse tambén aos Textos Complementares:

O
s goliardos son inmortais. Bon, case, de aquela maneira. Non avellentan alén a plenitude e a forza da xuventude, mais poden morrer se o seu cuerpo físico é danado até un límite que a súa constituzón case perfeita non poda reparar. Os goliardos son capaces de recuperarse de feridas realmente horrorosas, mais tudo ten un límite.

No entanto, cando os goliardos ven morrer un dos seus compañeiros non lle din “adeus”, mais “até logo”. Saben que a súa alma (os goliardos usan os términos ánima, thélema ou gëiskt) vaga polo éter buscando un novo corpo no que se encarnar, e que durante uns quince anos máis ou menos o seu irmán vivirá noutro corpo sen saber quen é na realidade, até que esperte cunha nova Epifanía e recupere todas as lembranzas das súas anteriores vidas como goliardo. O que teña aprendido neses anos de anonimato ha conservalo, así como os recordos desa vida. Reintégrase na súa centuria, os seus amigos danlle unha festa que parece que acaba o mundo e aquí paz e despois gloria. Isto explica por que pode haber goliardos que se chamen Nakemura, mais teñan traza de noruegos, ou outras variazóns máis estrañas. Golias, por exemplo, foi preto de orixe brasileira durante a Guerra do Vietname.

Isto foi o que explicou Golias a Carmiña en Carmiña Burana, e é certo, aínda que non deixa de ser unha media verdade. A metempsicose goliárdica implica, segundo din algúns goliardos, o desprazamiento da alma que ía nascer, así que cada nova vida para un goliardo implica a non existencia da vida dun ser humano: a alma do goliardo, máis forte e con maior vontade de viver, impede que a alma do neno que ía nascer ocupe o seu corpo. Toda reencarnazón goliárdica implica pois un asasinato para que se reequilibren as forzas da natureza. De facto os goliardos non cren na teoría da trasmigrazón das almas para todos os seres humanos, e cren que os seus espíritos son tan debeis e chegan tan deteriorados ao final das súas vidas que se extinguen completamente coa morte, até disolverse no nada. Consideran que quizá, nalgúns casos, uns poucos poden voltar a se encarnar, mais aínda así non tén suficiente vontade de viver como para acceder aos recordos das encarnazóns pasadas. De todos os xeitos as teorías sobre a reencarnazón e a metempsicose varían segundo distintas escolas de pensamento dentro dos mesmos goliardos e non todos cren no mesmo.

Os poucos que leron Carmiña Burana entenderán que con este novo pormenor a reencarnazón goliárdica afinal desa novela é no que cabe aínda máis besta. Ía pólo, mais preferín non pasarme de bruto.

A teoría da metempsicose goliárdica en certo grado é contraria á do budismo, xa que non se busca escapar da roda da vida, mais dar unha volta máis nela a calquer custo. Nun dos seus incontabeis vaciles pseudohistóricos que parecen reescreber a historia Tiago insinúa que sen querer o príncipe Shidarta terminou inventando o budismo ao malinterpretar unhas cantas cousas que el lle dixera. Probabelmente tambén a frase de Nietzsche: “Así que isto era a vida? Pois veña outra vez!”, sexa de orixe goliárdica, dado o encontro de Golias con ese filósofo. Isto conséguese portanto non através da extinzón do desexo, mas polo cultivo dunha vontade inquebrantábel (thélema), a sede de ser e de existencia que caracteriza a todo goliardo, e sobretudo o gozo de viver, que no goliardo é unha chama que parece que pode brillar cada vez con máis forza sen que chegue a esmorecer nunca, un lóstrego, unha loucura, un fogo que tudo o consume. Este gozo, esa alegría, o frenesí da existencia goliárdica, fai que a alma que morre abandone o seu envoltorio material cunha forza inusitada, e a súa vontade de seguir existiendo e retomar a roda da vida permete que encontre un novo corpo no que morar. Unha das frases de Sævin é: “Eu sou da Roda na lama a súa fonda pegada.” Aínda que varias son as querelas que os goliardos dicen manter contra a raza humana, tambén é certo que os miran con condescendencia e mesmo mágoa, e moitas veces reflecten sobre o breve e insulso das súas vidas, que ven como un pálido reflexo da existencia verdadera que eles desfrutan. Recordemos o que Golias repitiu a Carmiña en máis dunha ocasón: “Irmá, fode e bebe, que para vós é a vida ben breve”. O que non dixo Golias é que apesar de que a vida dos goliardos non é nada breve non se privan en absoluto de beber nen de foder.

Nos seus soños e visóns os goliardos acceden non apenas a memorias das súas vidas, e na Epiphania Sanguinis comparten as súas cos demaiss, mais en ocasóns ven cousas que non poden relacionar cos seus recordos do pasado. Ás veces dous goliardos que non se coñecían de nada senten a estraña sensazón de que xa eran amigos desde había moito tempo e que combateran xuntos en moitas batallas, sen que sintan que sexa unha prediczón do futuro por chegar, e nas súas visóns vense en batallas das que ninguén sabe nada, ou en mundos que non parecen o noso. A estas visóns chámannas a “memoria alienada” (alienus memmorica), a memoria allea, pois non son capaces de interpretala. Algúns flaam especulan con que os goliardos ou os seus equivalentes existen en diferentes estratos de realidad ou mundos perto do noso, e que portanto o espírito dos goliardos transcende mesmo as barreiras místicas e dos mundos, e que así, aínda que están destinados a morrer definitivamente todos xuntos na Apocalipse, pode que as súas esencias sigan facendo un e mil brindes á vida após a Consumpzón dos Tempos deste o noso mundo. Ibn Sadur exprimiuno así: “Nós somos as sombras dos soños doutros, igual que eses que non coñecemos son os soños das nosas sombras.”

Outra versón: A reviravoltas con a Sabeliña.

Como xa dixen en máis dunha ocasón, a obsesón pola unidade é unha constante na miña obra. Tanto porque eu así o quero como porque así sae de seu. Obviamente relatos como E el me espera, ou Éramos poucos e… non tén relazón entre eles, mais aínda así voume permitir certa falcatruada aproveitando que o apelido do protagonista de Éramos poucos e… é o mesmo que o do nome original de Sævin, protagonista de Kaänder Fåder: Seixas. Así quizá Sævin lembre que ten un primo na armada española ao que unha vez o chamou a OTAN para resolver un asunto espiñoso. Emilio de O mundo é irrisorio, que tambén se apelida Seixas, terá o mesmo pensamento. Ovos de Pascua, os chaman.

Como algúns han lembrar, o padre Alberto que aparecía en Het é logo o cura castrense dos goliardos en Carmiña Burana, e en A reviravoltas con a Sabeliña é a personaxe, que afinal sabremos o que é, o que da unha peculiar versón sobre a metempsicose e sobre o sentido da existencia dun goliardo, así como do que é “o noxo e a acedume” que provoca a ontoteratoxénese.

Goliardos - Buscando un lugar no mundo

2011-05-14T16:54:00.002+02:00

Este texto, publicado orixinalmente en La Realidad Estupefaciente o 21-08-2007, acrescentouse tambén aos Textos Complementares:

Nestes miniensaios sobre os goliardos de Carmiña Burana e a súa estraña natureza quizá moitos se sintan despistados. Que fan eses goliardos no mundo, e se tan isolados parecen del, con quen se relacionan?

Para iso habeía que explicar o que vén a seguir, o marco xeral ao que pertencen tanto Carmiña Burana como Kaänder Fåder. Aínda máis, pódese dicer que todas as miñas obras partillan de un modo ou do outro un mesmo universo, aínda que ahí estaríamos xa en terreo máis inseguro, pois en Carmiña Burana de pasaxe mesmo se menciona os edificiais, que de momento apenas apareceran no demencial proxecto que foi Becratosinok. Sen meternos nesas profundidades poderíamos expor a naturaza do mundo da seguinte maneira: habería dúas esferas de existencia, unha superior, e outra na que se desenvolven os asuntos humanos. Na esfera superior moran e loitan seres de poderes tremebundos, colosais, como a casta do Abóminon, e outras pérolas que andan por ahí. A súa relazón coa esfera humana, o noso mundo físico e sensíbel, é tanxencial, mais cando se manifestan nela adoita enlearse unha moi gorda. Dentro das visóns que sofren os goliardos cando beben, ou cando fan o que eles chaman durmir, quizá a máis importante é a Consumpzón dos Tempos, a chegada do Ente, uns seres incognoscibeis que non alcanzan a saber o que son pois ao acabar o transo apenas resta a sensazón de telos visto, mais é algo que non poden expresar con palabras. A chegada do Ente (o que existe, o que é), suporá a fin do mundo tal como se coñece, e o que hai despois da súa chegada ninguén o coñece.

Qué é un goliardo neste esquema? Pois un membro dunha casta da Hybris, humano en esencia mais afectado dalguna maneira polas emanazóns da outra esfera de realidade. Polo menos así é como o explican os goliardos. Isto significa, desde logo, que hai outras castas da hybris. En Carmiña Burana aparecían apenas dúas, os templarios, chamados habitualmente por os goliardos “cadáveres en lata”, e os xeroxianos, raza da Hybris obsesionada co platonismo, até o ponto que se cre que foi un xeroxiano quen debeu comer o coco ao xoven Platón e explicoulle esas estrafalarias ideas. Iso podería chegar a dilucidarse perguntándollo, mais os goliardos tén unha especial predileczón por matar xeroxianos antes que eles podan dicer esta boca é a miña. Para Kaänder Fåder teño inventadas outras dúas: os gamusinos e os nosophoros, vagamente parecidos ao que serían os vampiros de toda a vida. Un personaxe de El mundo es irrisorio tivo relazón con un nosophoros.

Aínda así non debemos esquecer que Kaänder Fåder estará escrita desde unha perspectiva puramente “emic”, o ponto de vista dos goliardos sobre o mundo e sobre o resto das razas da Hybris. O que eles digan de templarios ou xeroxianos non ten que ser verdade en senso estricto, mais é a verdade tal como eles a ven, coas súas xenreiras, omisóns e esaxeros. Ninguén sabe con certeza por que comezou a loita entre as razas da Hybris, mais está claro que entre elas hai unha forte animadversón mesmo as poucas veces que se reúnen nunha Dieta para parlamentar e falar sen matarse. Segundo os goliardos, á chegada da Parusía apenas unha das razas seguirá en pé e todas as demais terán sido exterminadas. Isto é algo que o resto das razas non ten por qué partillar, e que ademais lles da moi mal yuyu porque tén diante non só a raza máis agresiva e poderosa, senón que ademais parece determinada a aniquilalos a todos. Por cada conflicto que se produz entre dúas razas no que non están envoltos os goliardos hai como mínimo cinco nos que si son un dos bandos combatentes. Dada a intensidade que comezaban a apresentar os combates entre as razas da Hybris, produciuse a maior colaborazón que nunca existira entre todas elas para criar un espazo de seguridade no que dirimir as súas diferenzas, un campo de batalla neutral no que non se pudesen entremeter os humanos. Criouse así un espazo de reserva dentro da esfera sensíbel, un subespazo ou submundo accessíbel apenas para as razas da Hybris, e do que entran e saen a vontade. Cada raza chámao máis ou menos como lle peta. Os goliardos chámano o Urco, os xeroxianos o Hades e os templarios o Averno. Apenas algúns de entre os flaam, os “intelectuais” entre os goliardos, e todos os albeites, saben como funciona realmente esa realidade segregada e coa mesma apariencia que a orixinal na que están acampadas as centurias, e onde se entabulan grandes batallas sen que ninguén os interrompa. As regras para entrar e saír do Urco son moi estrictas, e en ningún caso pode un fuxir ou retirarse ao mundo primario.

Entón, qué apitan aquí os goliardos, e se supón que tambén membros doutras razas, no medio das guerras humanas? Basicamente con iso o que busca o goliardo, aparte de pasalo ben e aprender de primeira man as técnicas modernas de combate, é coñecer a sordidez da guerra inhumana dos humanos, por contraste coa guerra voluntaria e consentida na que encirran as razas da Hybris, na que ninguén concede nen espera misericordia, e non hai mais víctimas que aqueles que libremente participan nela. Aínda que logo presuman moito de matar seres humanos sen razón nengunha, tampouco é tan frecuente.

A Dieta de Macau e a Guerra do Urco.
Aínda que as batallas entre as distintas razas da Hybris sempre se deron no Urco após a criazón deste, nunca se chamou a Guerra do Urco até depois da Dieta de Macau. A orixe da guerra aberta é un dos comentarios que fai Golias en Carmiña Burana: “Non sei se é que nós nos facemos mais fortes co tempo ou se son eles máis febeis, mais en cada batalla nos duran menos”.

Supúñase que Kaänder Fåder se desenvolvía en 2040, por necesidades da idade de Sævin, setenta anos, e que así siga a ter familiares vivos. Dez anos antes se producira unha alixe entre dúas razas para enfrentarse ás centurias VI e XXVII, tudo estabelecido segundo as garantías dos enfrentamentos pactados e ritualizados que se realizan no Urco, como se viu en Carmiña Burana. Segundo contan os que o viron, Tiago achegouse a Golias cando os dous exércitos estaban dispostos un fronte ao outro, e cun papel na man esperou a que lle dese o seu número na porra goliárdica, que consiste en apostar a ver cantos mortos habería entre eles ao finalizar a batalla; é dicer, unha porra como calquer outra. Golias permaneceu calado un longo anaco, mirando ao infinito através do estreito visor do seu casco corintio forxado en titanio, encanto apertaba con forza o seu martelo de armas. Por fin dixo: “Ningún”. Tiago non se molestou en perguntar aos demais, pois o rumor do que Golias dixera se extendía xa entre as filas dos goliardos, e ninguén se atrevería a contradicer ao máis eminente entre eles, modelo de conducta e espello de goliardos. Antes de comezar a batalla sinalou o inimigo co martelo de guerra e gritoulles para arengalos: “Védelos aí, diante nosa? Todos son caro data vermibus.* Só é que aínda non o saben. Diceime: tendes medo dos mortos?” (*”Carne oferecida aos vermes”, falsa etimoloxía de cadáver.)

Aquel día, aínda que houbo moitísimos feridos, non morreu nen un só dos goliardos, que contemplaron o campo de batalla cuberto por milleiros de cadáveres dos seus inemigos. Após unha hora Golias ordenou que todas as centurias atacasen o enemigo que tivesen máis perto deles. O resultado foi unha matanza como non se vira no Urco. Dous días logo convocuse a Dieta de Macau, á que os goliardos acudiron unicamente para apresentar unha declarazón unilateral de guerra sen cuartel e sen posibilidade de armisticio, na a que só se chega a acordar a paridade de forzas en cada batalla. Coas cousas xa claras, asasinaron sen piedade os embaixadores das outras razas da Hybris, e comezou a Guerra do Urco. Foi a derradeira Dieta.

Para surpresa de moitos, Golias renunciou a ser o comandante en xefe da guerra, xa que dixo que bastante se divertiría en o Apocalipsis á frente de todos os goliardos, ou quizá intuía que se ía converter nunha interminábel guerra sen cuartel, unha guerra de trincheiras que pouco a pouco se parecería máis a unha guerra humana. A segunda surpresa foi que, por razóns demasiado complexas de explicar aquí, foi elexido Sævin como general da Guerra, o máis xoven e inexperto dos centurións.

Após dez anos de guerra, nunha das mínimas treguas que se acordaran, Sævin fai unha visita á súa antiga centuria, a centuria VI de Golias, para pedirlle consello. Acaba de chegar cando se produz a noticia da morte de Lotario, un dos seus mellores amigos cando estivo ás ordes directas de Golias, e proclámase unha Kaänder Fåder na súa honra. Prodúcese entón unha discusón entre Golias e Sævin, e apesar da admirazón que sente polo xoven centurión decide darlle unha lizón sobre o que significa realmente ser goliardo, e por iso decide levalo con si na Kaänder Fåder, á que tambén irá Kunta. O cuarto componente o escolle Tiago como albeite, e na vez de elexer un flaam de recoñecido prestixio, como todos esperaban, elexe a… non o vou dizer. Polos outros ensaios está.
Algúns leitores de Carmiña Burana recrimináronme que en a Batalla de Quintana de Mortos era esaxerado que 666 goliardos se enfrentasen a 1000 templarios, que os masacrasen sen piedade e que apenas tivesen 70 baixas mortais. Pode parece un esaxero, mais hai que ter en conta que se unha centuria goliárdica é perigosa, a Centuria VI é mortal de necesidade: é a centuria de elite, a centuria de Golias. A mera presenza do máis poderoso dos goliardos non só desequilibraría por si mesma calquer enfrentamento, mais que ademais inspira a todos os demais e fainos dar o mellor de eles mesmos. En termos de algúns xogos de estrategia ou figuras, a súa presenza non só faría a funzón de “heroe” que amolecería o enemigo, mais eleva o moral até niveis de fanatismo case incontrolabeis. E dizer iso para os goliardos é moito.

Por se fose pouco o resto da sextia de mando, os cinco goliardos de confianza que lle axudan a dirigir a Golias a centuria nas batallas, son guerreiros alén toda comparazón, e aínda que cada un podería dirixir por méritos proprios unha poderosa centuria de seu, preferen servir ás ordes de Golias. A sextia de mando está composta por Golias, Kunta (centurión in pectore, que toma o mando se o centurión morre), Wilfredo, Lotario, Kwan e Hugo.

A isto hai que engadir que a Centuria VI é, por así dicelo, a universidade dos goliardos, onde se educan a maior parte dos flaam. Entre os goliardos só hai unha divisón posíbel: waair e flaam, e aínda así é algo moi sui generis. Até certo ponto pódese dicer que todos os goliardos son waair, guerreiros, e así é pois todos terminan combatendo. O flaam é un goliardo que ademais entra no camiño do coñecimento, aínda que isto é relativo, e ninguén ten carné de flaam. Un goliardo é un flaam cando o resto dos seus irmáns comeza a considelo un flaam. Os flaam son moi respeitados dentro da sociedade goliárdica, apesar de que costuman ser menos ruidosos e máis circunspectos do que se adoita esperar dun goliardo. Tampouco é infrecuente que un flaam deixe un pouco de lado a súa actividade intelectual durante uns anos e se comporte como un waair normal, para unha vez máis relaxado voltar aos seus estudos. En Carmiña Burana aparece un flaam, o bibliotecario.

Cuestón aparte é ser albeite, isto é: médico / sacerdote / filósofo / científico goliárdico. Son moi poucos os que senten o chamado, e menos aínda os que completan os estudos e se converten en albeite. Todos os albeite, do primeiro ao último, foran discípulos de Tiago. Aínda que só nominalmente, a autoridade do albeite está por cima da do centurión: a autoridade máxico-relixiosa por cima da funzón guerreira. Os albeites son tan escasos, e o seu comportamento á veces tan estraño para un goliardo, que non é que dean medo ao resto dos seus irmáns, mais si os ven ás veces con algo de arrepío, especialmente Tiago, probabelmente o único ser no mundo capaz de facer que Golias achante un pouco. Tiago por súa parte é o único que non trata a Golias coa reverencia de todos os demás goliardos, mais como a un igual, e en ocasóns como se o pobre non se inteirase de nada e non fose máis do que un bruto con bon fondo. Iohannas ten unha boa relazón con Golias, mais como iguais.

Portanto a Centuria VI Campus Stellae, sita en Santiago de Compostela e en certo modo a capital do mundo goliárdico, estaría composta por:

Albeite: Tiago de Bizantium (Nome actual. O orixinal descoñécese.) Títulos: Protoalbéitar. Tiago o Conspicuo. Amanuense do Libro.

Centurión: Golias (Sixtus Ivlius Caesar). Títulos: Polemarca. Imperator. Golias o Conspicuo. Amanuense do Libro.

Sextia de Mando: Kunta (centurión in pectore, toma o mando se o centurión morre), Wilfredo, Lotario, Kwan e Hugo.

Bibliotecario: Ibn Sadur, un dos flaam máis respeitados entre os goliardos. Sería o equivalente do director da Biblioteca Nacional. É autor en solitario, ou en obras colectivas, de estudos monográficos sobre literatura, arte e filosofía goliárdica. Confíaselle a escrita do canto épico que narre a Kaänder Fåder realizada para honrar a morte de Lotario.

Taberneiro: Miguel Strogonoff. Encarregado da intendencia. Figura venerada entre os goliardos, ao que din con respeito: “Restaura as nosas forzas e dá novo alento ao nosoo espírito esgotado”. Golias faino rabenchar cousa má, mais desde o cariño.

Mestre Armeiro: Samuel. Na armería de Samuel podes encontrar desde estrelas chinesas a nucleares tácticas.

Mestre Viñateiro: Pitarra. O Mestre Viñateiro é toda unha instituzón entre os goliardos. Os mestros viñateiros non son só os depositarios da alquimia goliárdica que lles permete destilar a uva, a cebada, e outras cosas que produzan alcol, senón que ademais son os catadores oficiais, e recoñecidos oráculos. Traballan en estreita colaborazón cos albeites.

Outros membros coñecidos da Centuria VI:

001 - Iohannas. Títulos: Iohannas o Conspicuo. Amanuense do Libro. Iohannas pertence, nominalmente, á Centuria VI, e nada máis.

002 - Josh Pattiottio: Hipy dos anos 60. Vive nunha especie de continuo viaze de ácido. Convirteuse en goliardo durante o concerto de Woodstock, e ninguén sabe por que, comezando por el mesmo. É pacifista e cre que segue a viver na época na que era mozo. Durante un tempo o resto dos goliardos consideráronno algo así como o fato do pobo, ora ben afinal se fixeron ás súas rarezas, aínda que seguen pensando que falar con el moito tempo provoca fortes dores de cabeza. Está sob a proteczón directa de Tiago. Como expliquei noutras ocasións, Josh Pattiottio é unha personaxe que nasce dunha partida de rol de Kult, dirixida por un meu amigo, na que o rapaz era un rockeiro dos tempos de Nirvana, que estivo de ácido toda a partida, e cando as outras personaxes detectaban a súa aura víana de coloríns. Acabou sendo o proprietario do ampli encantado dos Sex Pistols do que fala John Constantine en "Hábitos perigosos". Simplesmente leveino trinta anos ao pasado e co mesmo nome aparece en Carmiña Burana. En orixe, o grupo que tiña como personaxe desa partida era Simbiotic Suit, e deixeino o mesmo cando foi un hipy orixinal dos anos sesenta, sen me preocupar polo paradoxo temporal, xa que ese nome era unha homenaxe ao traxe alieníxena de Spider-man.

003 - Sævin (Sabino Seixas Bouzas): antigo compañeiro de Carme Burana na faculdade, posíbelmente dous ou tres anos maior ca ela. Pertenceu á Centuria VI até que foi proclamado centurión da Antipodi, bastantes anos após os acontecimentos que se narran en Carmiña Burana.

004 - Queixo Azul. Fíxose famoso por morrer case dunha indixestón de queixo azul, o que é de gran mérito dado o badullo que tén os goliardos. Tiago salvouno in extremis, e desde entón ficoulle o alcume.

005 - Colopolo. Goliardo de complexón hercúlea cuxo colo parece un pipote en todas as súas encarnazóns. É moi habitual que os goliardos terminen sendo coñecidos polo alcume ou sobrenome que lle deran seus irmáns.

006 – Teófilo Félix Sousa. O acólito aprendiz de albeite que sae con Tiago en Carmiña Burana. Na novela non se cita o seu nome, mais chámase así.

007 – Amadís. Un dos goliardos máis famosos, tanto pola súa habilidade no campo de batalla como poña súa dorada e relocente armadura, ademais do seu virtuosismo co alaúde. É grande amigo de Golias e da sextia de mando da VI. Na realidade é un goliardo itinerante, e vai visitando unhas e outras centurias, nas que é acollido con grandes festas. Mais como todo goliardo, ten que estar censado nalgunha das centurias a efeitos da chegada da Apocalipse, de modo que pertence nominalmente á Centuria VI.

008 – Fúcar. Antigo membro da familia Fugger (Fúcar en España), banqueiros de Carlos V. Aínda que falar das finanzas dos goliardos sería tema para outro artigo, poderíamos dicer que Fugger é o principal analista económico dos goliardos, e o que fai as previsóns de bolsa: ningún goliardo perdeu diñeiro no Crack do 29. Adam Smith asistiu á súas aulas.

009 – Ishinguro. Goliardo de orixe xaponesa con fama de ser algo azarento, ou máis ben má sombra como din en Andalucía. Morreu en Lisboa cando en 1755 un tsunami arrasou a cidade, e estaba en Hiroshima cando caeu a bomba atómica. Este segundo caso provocou certo debate entre os goliardos, xa que se dubidaba se habería que facer unha Kaänder Fåder na súa honra. Tiago finalizou a asunto dicendo: “E que imos facer? Matar Oppenheimer, ou pelexar contra os átomos?” Famosa foi tambén a conversa entre Tiago e Ishinguro en 2001, falando polo telemóvel: “A que son bonitas as vistas desde o World Trade Center? Ishinguro? Ishinguro? Bon, logo o llamo, que isto se cortou. Estes trebellos non han triunfar nunca.” Fica algunha dúbida de por que ninguén encontrou Ben Laden?

010 – Jack. Literalmente, Jack o Estripador. Foi un esaxero metelo como goliardo mais agora non o vou sacar.

011-013 – Michael, Marcus Antoninus e Ostwald. Tres goliardos que viven nun piso en Compostela facéndose pasar por estudantes. Obviamente son os transuntos de tres amigos meus.

Esta entrada ficará aberta para engadir os goliardos da Centuria VI que se me vaian ocorrendo. Se algún leitor ten ganas de propor algún personaje da súa colleita con un nombre ou alias cun par de frases bastará, sempre que sea interesante ou teña graza, ou como se se queren pór eles mesmos co nome modificado. Caralladas non. Até seiscentos e pouco aínda hai.

Goliardos - Lingua e Literatura

2011-05-14T16:24:00.001+02:00

Este texto, publicado orixinalmente en La Realidad Estupefaciente o 10-08-2007, acrescentouse tambén os Textos Complementares:

"A lingua propria dos goliardos é o goliárdico. Todos os goliardos tén a obriga de aprendela e o direito a usala."

Caralladas aparte, é certo que a lingua propria dos goliardos é o goliárdico. En Carmiña Burana aparecen algunhas frases soltas, e Kunta descrébeo de forma bastante engrazada como lingua “a medio camiño entre o baixo latín e o alto alemán”. Desde logo nos exemplos do romance xa escrito percébese unha forte influencia do latín e de elementos xermánicos. “Non” dícese “naän”, e “fame” é “iungera”. A frase en goliárdico que máis se repete non romance é o famoso: “Ech ben Hoc Lieber. Ech ben dain saäpientiaä. Hoc Lieber, Das Liëbar Ocludder, ist. Bighniat ikst: stultiïa est, ille mensuâater omnië iskien enom dan ben unte, dan bien unten non. Ille ist.” Até certo ponto, tambén, o latín clásico segue a ser lingua oficial entre os goliardos, por influencia de Golias, e toda a terminoloxía militar é romana con algúns empréstimos das linguas xermánicas. Por iso mesmo dentro da teoloxía goliárdica a terminoloxía que prevalece é a hebrea e cristiá através de Iohannas, con influencia de términos gregos.

O alfabeto para escreber goliárdico consiste no alfabeto latino expandido, con toda sorte de tiles e cousas raras. A tipografía preferida é a gótica goliárdica, aínda que no último século xeralizáranse tambén as tipografías modernas, para desgosto dos máis puristas.

A afirmazón de Golias antes citada é correcta até certo ponto, mais incompleta se non se asocia a outra particularidade dos goliardos, coñecida como alento Pentecostes ou glosolalia, o don de linguas. No Pentecostes, lembrade, aos apóstolos o Espírito Santo concedeulles o don de linguas para que pudesen predicar por todo o mundo, e os actuais membros do pentecostalismo nas súas orazóns din falar en linguas raras ou descoñecidas por inspirazón divina. Os goliardos, falen goliárdico ou outra lingua, poden facerse entender por calquer ser humano, que os percebe como se falasen a súa propria lingua. No entanto, un goliardo non pode falar, ou ler, unha lingua que descoñeza, e un ser humano non entende un texto en goliárdico. Exemplo: Sævin non sabe, por dicer algo, birmano, así que nen pode falar nen escreber birmano, mais fale goliárdico ou cualquer das outras linguas que coñeza, se el quixer, un birmano entenderá todo o que escoite dito por el, e se lle falan a el en birmano entenderá todo o que lle digan. Tambén tén, os goliardos, unha particular comunicazón cos animais, xa que outro atributo goliárdico é espertar a fera que vive dentro deles mesmos, e que se desencadea en toda a súa furia cando a hybris os posúe e entran en estado de berserker. Por exemplo os cans rexeitan atacalos, e moi poucas son as feras que se atreven a enfrentarse a un goliardo.

Aínda que os goliardos son un fenómeno global resultoume inevitábel darlles un forte carácter eurocéntrico. Sei que deberían apresentar máis elementos doutras culturas, mais suponse que a personalidade de Golias ten conformado poderosamente o ser goliárdico desde hai centos de anos, e non é a descartar a idea de que as centurias estabelecidas en lugares de Oriente teñan por súa vez uns riscos culturais proprios, aínda que o fluxo de efectivos entre as centurias é constante e co paso do tempo apesar da orixe de cada un a cultura que predomina en todos eles é a propriamente goliárdica. A influencia de Tiago opera a un nível moi distinto, e Iohannas é fundamentalmente unha figura que se centra en aspectos ideológicos e teológicos.

Basicamente o goliardo é unha lingua de raíces indoeuropeas, con empréstimos de todo tipo. O que marca o goliárdico como lingua é a lonxevidade dos seus falantes, o que podería provocar unha completa rixidez, compensada e superada pola glosolalia. Non apenas iso, mais tambén é unha lingua falada por seres dunha intelixencia e agudeza excepcionais. En certo modo, unha conversazón entre dous goliardos sería á vez un poema conceptista e culteranista, cheo de aliterazóns, duplos sentidos ocultos, e referencias históricas ou mitopoéticas dos propios goliardos e dotras culturas, até o ponto de poder falar unicamente por referencias metafóricas. O goliárdico ten un vocabulario de millóns de palabras, e a súa gramática permete construzóns dunha mesma orazón por estruturas amalgamantes, por preposizós e por unha combinazón de ambas, permeténdose todas as permutazóns posibeis, cada unha con matices diferentes. Dado o carácter inmortal dos seus falantes, as palabras transfórmanse e evolúen, mais mantén activas as súas formas “arcaicas” con distintos niveis de significado, que por súa vez poden mudar através dos poderosos métodos de composizón de palabras con novos significados, de modo que varios campos léxicos poden ser solapados sen criar confusón. A morfoloxía e a sintaxe son evolutivas e mantén no tempo todos os seus riscos intermedios, de modo que se pode dicer que o goliárdico é un “traballo aberto”. Apesar disto cualquer goliardo que alcance a súa Epifanía aprende perfeitamente o goliárdico e ao pouco considérao a súa propria lingua por cima de cualquer outra que aprendera.

A traduzón dun texto do goliárdico a unha lingua humana é virtualmente imposíbel. A traduzón dunha obra humana ao goliárdico, segundo din os goliardos entre risos, convértea automaticamente nunha obra mestra. A única excepzón, di Tiago, é Dan Brown.

A obra cimeira da produzón literaria dos goliardos é o Hoc Lieber, Das Liëbar Ocludder (significado aproximado: o Libro Verdadeiro. O Libro Cerrado), escrito polos Tres Conspicuos: Tiago, Golias e Iohannas. Un dos subtítulos do Hoc Lieber é “Tratado sobre a crueldade e perfidia de Deus, Esclarecimiento da Naturaleza do Universo e Espello de comportamento de goliardos”. Os goliardos non tén propriamente unha relixión, mais o Hoc Lieber condensa e resume o coñecimento goliárdico sobre o mundo en non chega a cinco mil páginas tamaño folio escrito con letra só visíbel para a vista de aguia dun goliardo, así que as edizóns electrónicas simplificaron moito levalo encima. Así pois, os goliardos tambén son unha “relixión do Libro”, embora moi á súa maneira. O Hoc Lieber, como se verá en Kaänder Fåder, é máis do que un libro sapiencial ou sagrado que vai tendo varias edizóns e reescrituras ao longo do tempo: é o receptáculo do Gens’Gëiskt (Volkgeist dito en goliárdico), e através del cada goliardo pode acceder á consciencia colectiva e atemporal de toda a súa casta, que tambén pode ser partillada no impío rito da Epiphania Sanguinis. Por iso o Hoc Lieber é o espazo virtual no que se narrará a mesma Kaänder Fåder, e o Hoc Lieber debe ser un dos protagonistas do romance. De facto, o Hoc Lieber está escrito en primeira pesoa, e leer o Hoc Lieber é falar con el. Os goliardos que len a cotío o Hoc Lieber literalmente conversan con el. Sævin chegará a ser un deles.

O canon literario goliárdico é fundamentalmente épico, e en menor medida lírico, aínda que neste segundo caso achéganse aos goliardos medievais e históricos dos que toman o nome: cantos á sensualidade, ao desenfreio, ao sexo e á diversón. A existencia dunha Kaänder Fåder (acto de retribuzón e vinganza pola morte non honorábel dun goliardo) dá sempre lugar á composizón dun excepcional canto épico. A escritura de Kaänder Fåder (por min) tería que reflectir portanto a visón da Kaänder Fåder do Hoc Lieber, como de Ibn Sadur, o bibliotecario da Centuria VI ao que se lle encarrega redixir o canto épico.

A relazón da cultura goliárdica coa humana pódese dicer que é dunha única direczón, xa que os goliardos conservan practicamente todas as obras perdidas da humanidade, e tiveron acceso a todo o coñecimento humano, do que se aproveitaron até trascendelo completamente, até o ponto que hai séculos que os goliardos só se dedican, por desporte, a refutar as parvadas humanas, como por exemplo a Teoría da Evoluzón, xa que os goliardos son criacionistas. (Son os goliardos, non eu. É por facer a carallada literaria.) Na composizón da filosofía e ciencia goliárdica contribuiron todos os textos perdidos de epicúreos, estoicos, etc, e tambén de Xulio César e Shakespeare, textos esotéricos egipcios, as primeras versóns dos Evanxellos, a Ilíada pre-alexandrina, e o que uno quixer se imaxinar. Tiago, por exemplo, sabe leer Lineal A e os xeroglíficos maias.

A ciencia goliárdica é fundamentalmente especulativa e corresponde ao que equívocamente nós chamaríamos “maxia”, aínda que os goliardos a chaman simplesmente “scientia” na súa parte teórica e “logomaquia epistémica” na aplicada, así que tecnolóxicamente sempre se mantiveron á par da humanidade, ora ben imprimiron libros moito antes que Gutemberg, ou melloraron deseños xa existentes de vehículos ou armas. Aínda que poda parecer paradoxal, os goliardos non desenvolveron unha poderosa maquinaria bélica alén dos avances técnicos históricos, xa que non son un exército, mais unha aliaxe de guerreiros libres unidos por xuramentos voluntarios, e a guerra que mantén coas outras razas místicas é de natureza non humana e non se basea nen na conquista nen no submetimento de territorios ou populazóns.

A cultura goliárdica e a súa relazón co resto das razas místicas tambén influiran no devir da Historia, mais ha tratarse con certo humor, como cando se insinúa que Tiago en representazón dos goliardos rompeu o pacto co resto das razas, ao que se chegara na Dieta de Cracovia para que non houbese Segunda Guerra Mundial, e promoveu o ascenso de Hitler ao poder porque lle prometera pesoalmente que clausuraría a escola da Bauhaus. Tiago suponse que é o máis sabio e poderoso dos goliardos, quen sabe se non provén do mesmo Paleolítico ou se callar dos tempos da Xénese, e aínda que por veces pode dicer ou facer cousas que dan medo mesmo ao resto dos goliardos, ten certas ideas que son de pouco siso, ou prediczóns calamitosas, como cando comentou a Golias que o cristianismo sería unha moda pasaxeira, o mesmo que dixo nos anos cincuenta do rock & roll e a finais do século XX de Internet, e moitos lle lembran que nunha ocasón opinou que a tecnoloxía dos discos de vinilo sería a dominante polo menos durante dous séculos.

O caso máis descarado de contaminazón goliárdica na cultura humana foi o deslice que tivo Golias, ferido nun campo de batalla da Guerra Franco-Prusiana, cando en troques de beber algo que tivese alcol lle contou parte da súa vida e da súa visón do mundo a un enfermeiro que resulto ser Friedrich Nietzsche, que sen sabelo criou a súa teoría do superhome e do dionisíaco dese breve encontro co máis famoso dos goliardos. Segundo se verá noutro romance, Nietzsche tiña unha versón distinta deste encontro. Outros encontros históricos, como cando Golias lle dixo a Espinosa “Vouche encher a hostias até que chore o Neno Xesús”, tiveron menos transcendencia. Do encontro de Tiago con Moisés, ao que se refere sempre como “ese mago argalleiro de barraca de feira”, tampouco se sabe demasiado.

As visóns de Carme. A parte eliminada no romance

2011-04-09T18:04:00.006+02:00

A novela tal como a publicou Urco Editora é en esencia o texto final tal como o tiña eu xa finalizado. Mais sempre houbo unha parte coa que nunca fiquei demasiado a gosto e non estan de todo ben co resto, e foran as visóns que tiña Carme cando a Epiphania Sanguinis. Así pois as páxinas entre a 273 e 286 foron escritas no 2010 para substituir esa parte e dar un ponto de vista un pouco distinto do que son os goliardos. O goliardo con quen fala Carme nesa terraza supoño que non é difícil de deducir quen é.

Pois aquí tendes logo ese anaco que ficou fóra desta versón, e que veredes que tambén pode aclarar un pouco cousas que acontencen depois desas visóns.

Acrecentouse aos textos complementares:

A verdade é que algunhas cousas podes resultar chocantes para quen o lea após a novela, sobretudo a interpretazón posíbel sobre a orixe de Tiago. Só podo dizer unha cousa: se non se di ás claras é por algo.

Comentarios aquí.

Textos complementares

2011-04-05T22:49:00.002+02:00

Os textos complementares son textos, ou paratextos, sobre o mesmo romance. Por agora están publicados en feedbooks as primeiras páxinas do romance, un relato que explica mellor por que os goliardos se chaman precisamente goliardos, os textos que fixen para a edizón en fotocopias de 1997 nos que reflectía un poco sobre o argumento e de onde surxiu, e un aponte de proba do que podía ser a "segunda parte", titulada Kaänder Fåder.

Ah, si: hay spoilers a cachón, así que se aínda non lestes o libro podedes estragar tudo. Avisados sodes.

Comentarios aquí.

Relato goliárdico: Sanctus Ludovicus. Ora pro nobis.

2011-04-05T22:36:00.001+02:00

Este relato foi escrito un ano depois de Carmiña Burana, e serve para dar un fundamento un pouco máis claro sobre o nome de "goliardos". As referencias no libro a San Ludovico son posteriores e non están na primeira versón. Os goliardos tén certo número de "santos": San Ludovico, Santa Valburga e sobretudo o estarrecedor Santo do Camiño, que terá certa importancia en Kaänder Fåder (pronúnciase algo así como kaeenda fáda).

Tendes este relato e outros textos complementares para baixar en pdf ou epub aquí.

Sanctus Ludovicus. Ora pro nobis

—Luís? Hei, Luís.

Luís estaba bébedo de todo, case durmido e apoiado na barra do pub Tarasca. Se tiver estado case esperto tampouco tería ouvido demasiado ben entre a música a todo volume de Rage Against the Machine as palabras da súa moza Coral, rapaza que nese momento tentaba levantalo un pouco.

—Neno, o teu é moito. Moito de verdade. Ala, para a casiña.

Como puido levouno entre as persoas que ateigaban o local cheo de fume e no que a pouca luz case non deixaba ver as faces dos que alí estaban a se divertir. Dous mozos miraban para eles e fixéronse un sinal coa cabeza.

Fóra do garito Coral, que tampouco estaba moi aló de tanto beber, ollou á volta e fixo unha pequena guía mental para marchar á casa. Non era un dia moi concorrido de saída nocturna en Compostela, tiña chovido moito ese serán e os días anteriores, e case que non había ninguén polas calellas da zona antiga da cidade. Aínda que Luís non falaba algo ía andando, e ela non tiña máis que ir guiándoo. Á altura do Porrón, un bar que antes fora visitado pola parella para compartir na parte de atrás un deles ben cheo de mistela e apaixonados bicos, fixo unha pequena pausa para coller folgos, e levou as mans aos cadrís. Luís, que xa non se sostiña en pé, sentou no húmido chan.

—Ai, meu neno, como andas.

Non había ninguén polas rúas e estaba escuro. Os dous mangallóns que saíran do Tarasca detrás deles chegaran onda se encontraban, e Coral case non tivo tempo a reaxir cando unha pancada tirou con ela no chan, xa inconsciente.

—Moi fácil —dixo o primeiro dos que acababan de chegar—. Nunca tan pouco custou gañar o diñeiro.

—Abreviemos, compañeiro —redargüíu o outro—. Podería chegar calquera e teremos que espichalo tamén.

Dúas navallas brillaron e as respirazóns dos dous axitáronse un pouco. Non parecían moi entregues ao traballo.

—A moza tamén? —preguntou o primeiro.

—Só nos pagaron polo rapaz, mais... dixo que fixésemos o que tivese que ser feito. E son moitos cartos.

—Veña, a facelo. Canto máis o pensemos será peor.

—Cu-cu. —Os dous asasinos ollaron á volta, mais non viron nada e non localizaron a voz—. Chis... Hei... Aquí arriba.

Miraron a onde voltou a vir a voz e á altura do primeiro andar viron entre as sombras dúas figuras en crequenas apoiadas case de milagre nos poucos saíntes ou molduras da fachada. As figuras caeron as dúas diante deles, que non tiveron tempo a empregar as súas armas, e só puideron ver que dous homes, cada un deles un mundo, se erguían a toda velocidade diante deles tapando a súa visión antes de matalos.

Os asasinos dos que ían asasinar quedaron en pé vendo a súa obra, e sen se mirar sequera fixeron chocar as palmas das mans, cubertas por luvas.

—Opa aí, Lotario.

—Opa aí, Golias.

Os dous goliardos vestían como case sempre un garda po longo para ocultar as numerosas armas, brancas ou de fogo, unha camiseta verde de asas por baixo, uns calzóns de faena militar e rexas botas de coiro.

—Fermoso movimento —dixo Golias ao seu amigo—. Orixinal combinazón de golpe contundente e de xiro de cadeira. Ouvín perfectamente como renxeu a segunda vértebra.

—Miña nai querida! —exclamou o outro—. Que lle fixeches a ese? Que carallo de pancada de pé foi esa? Fendécheslle a cabeza! Olla eses miolos ciscados polo chan todo!

Golias non respondeu, senón que amosou as botas, que na punteira tiña un canto de azo de medio centímetro:

—Guapo, non?

—Es un sibarita, meu centurión.

Os dous esqueceron os mortos e miraron que o rapaz estivese ben. A súa moza movíase e parecía que non estaba moi mancada.

—O santo está ben —dixo tranquilizado o Lotario—. Só leva unha boa chea.

—Louvado sexa —orou Golias—. Ben, levémolo a casa e logo montemos garda até que chegue o día. En fin: rara é a noite que non se pasa algo ou que tentan matalo.

—Non hai maior honra para un goliardo que protexer o santo —dixo Lotario.

Xa ían recoller os dous do piso para levalos cando Golias ficou alerta, osmou o ar e mirou onde unha sombra que non parecía ter nada de particular.

—Golias. Hei, Golias, meu, que tes?

—O espírito que sempre nega —dixo Golias á parede—. Non si... Samael?

—Cago na vida —deulle tempo a dicir a Lotario, que estaba xa a erguer a moza.

Diante deles e glorioso como un amañecer escuro estaba un home fermoso da súa mesma altura, vestido impecabelmente cun traxe negro, chapeu e un gabán sobre os ombros. Miráronse aos ollos el e o centurión, e fixeron non máis que un pequeno movimento de cabeza para demontrarse que se recoñecían.

—Samael...

—Golias... Mais chámame por calquera dos meus outros nomes. O de anxo hai moito que non o emprego.

—De acordo, Lucifer. Curioso, non si? —dixo o goliardo como se estivese a falar con calquera outra persoa—. Nunca nos coñecemos antes, mais sabemos moi ben quen é o outro.

—Certo. —Ollou para o rapaz deitado no chan, que se mexía buscando unha boa postura na que durmir—. Se non é hoxe xa será outro día. Afinal a súa alma ha ser miña.

—Polo carallo abaixo —contestou Golias. E chuspiu ao chan sen importarse de con quen estaba a falaren. Acendeu un xaruto e sostivo a mirada do señor dos Infernos.

—É meu. Vendeu a súa alma.

—Xa o sei. Eu estaba alí cando tomou esa decisón.

—Estabas? —preguntou o Demo alzando as cellas.

—Eu e Tiago. Foi no século XIII. Luwdig van non-sei-cantos. Luís. Ludovico. Un goliardo dos de verdade que andaba todo o día de esmorga por París.

—Coñezo ben a estoria —dixo o Diabo estendendo unha man para que non seguise—. Vendeume a alma por seguir por sempre ese tipo de vida: o pai quería que voltase a Flandes a ocupar un posto ao seu lado na Hansa.

—Home —dixo Golias comprensivo e dando un pouco aos ombros—: a verdade é que dez anos para estudar teoloxía e non dala rematado, pois é como para entender a postura do pai.

—Vendeume a alma —insistiu Mefisto—. Xuventude eterna, recuperarse de calquera exceso con só durmir e diñeiro para as súas esmorgas. En troca, a súa alma inmortal. Ese é o pacto: así todos os dias até a chegada da Apocalipse, cando todos os xuros terán que ser pagos.

—Xa. E o espírito que sempre nega sempre garda un as na manga. Se morría de morte violenta... a foderse: ao caldeiro.

—Leu o contrato e asinou.

—Cheo de viño. Se non asinou co nome de Pato Donald era porque ese simpático personaxe aínda non existía.

—O contrato é legal. O que xa non entendo é por que vós, os goliardos da raza dos herois, impedistes sempre que eu cobrase a súa débeda. Que tendes vós cun simple humano, se tanto os desprezades?

—Sentímonos... responsabeis por el. Tiago e máis eu.

—Non coñecía iso —dixo Belzebú intrigado. Cruzou os brazos e mirou aos dous antes de dicer—: Contade.

—Coñecemos o Ludovico nunha taberna de París. Pensei que se se convertía nun de nós seria un bo compañeiro, mais non foi o caso. Contounos a súa idea de che vender a alma, e brindamos os tres por iso. Lembro ben que Tiago lle dixo: «Nunca mellor trato farías na vida.» Cando soubemos que intentabas matalo para recoller a súa alma decidimos protexelo. E non é tan difícil, a verdade: es un espírito que sempre nega, e por negar négaste a ti propio.

—Éme o mesmo —dixo Satán cun sorriso cínico—. Na Apocalipse será meu.

—Non —interveu Lotario.

—É meu. Asinou o contrato.

—Non tocarás o noso santo patrón —dixo Golias sen deixar de lle soster a mirada.

—É meu. Por direito.

—É o santo dos goliardos: Sanctus Ludovicus. Dos moitos brindes que facemos ao cabo do dia un dos máis importante é o do santo: brindamos por el porque sabemos que alí onde estexa el está a facer o seu brinde á vida, bebendo á saúde de todos nós ou repousando a cabeza entre os seos dunha muller. Cando os nosos albeites teñen dúbidas, van onda el preguntarlle, porque é o noso oráculo. El é noso por direito.

O Demo fixo aceno de ir marchar, cun ricto de superioridade nos labios.

—Será meu. Cando morra non terei nin que ir recollelo: a súa alma virá a min.

—É noso —volveu dicir Golias, que xa se alporizaba todo—. Se a súa alma non a deixas libre irei eu buscala, e hei tornala comigo para levala ai onde teñamos que ir os goliardos cando chegue a Apocalipse, xa for o Esquecimento Eterno ou o noso Valhala.

—Estás tolo, Golias. Quen es ti para baixar aos Infernos?

—Un fillo de puta cun par de collóns coma os do cabalo de Atila. Paréceche pouco?

—E se un non chega—dixo Lotario—, iremos todos. Todos —repetiu ensinando os dentes nun sorriso de lobo—. Como se di nesta terra: nada de nos tocar o santo.

Belzebú ollounos sorprendido e encolerizado, e non soubo que dicir.

—Agora pregunto eu, Samael —dixo Golias—: por qué?

—Non entendo.

—Por que o fas? Xa debes ter almas abondo de todos os que pecan. Por que asegurarte así a súa posesón?

—Supoño que é cobiza —respondeu o Diabo con sorna.

—Entón —dixo Golias exhalando o fume—, é verdade. Tiago tiña razón. Coñeces o Tiago, non?

—Che direi...

—Hai tempo que me dixo que en verdade es o ser máis cretino de toda a Creazón. Recoller almas... Ha!

—Que pasa con iso?

—As almas dos mortos, que non as almas dos vivos, que sofren e gozan. Aínda que te leves a alma de Ludovico, non has levar nada: apenas algo que xa non sente nen padece. Como coleccionar selos usados. Na verdade es ben parvo, rapaz. Claro que tendo en conta quen foi e segue a ser o teu xefe...

Ao Señor do Mal tremíalle o queixo pola indignazón.

—Quen carallo te cres que es para así me falaren, por moi Golias que sexas, e en certos tempos mesmo comigo te confundisen? Eu son Lucifer!

Houbo uns instantes de silencio, o Diaño calmouse un pouco e Golias desfrutou do seu cigarro.

—Por min como se es Shirley Temple. Atrévete a recoller a alma do noso patrón e eu mesmo baixarei onde teña que baixar e che meterei o tridente polo cu. E isto vai a misa.

—Amén —terminou Lotario.

—Marcho pois —dixo Satanás comezando a esvaecer nas sombras—. Mais antes unha última pregunta.

—Dispara.

—Sendo como sodes, e pensando o que pensades do Criador... pensei que, como di a canzón, sentiríades unha pouca de simpatía por min.

—Por que deberíamos sentir tal? —retrucou Golias—. Non es máis que un anxo que atraizoou a un Deus traidor. Lisca de aquí e lembra o que che dixen.

Quedaron sós e antes de cargar cos corpos do santo e da súa moza miráronse e dixeron un ao outro:

—Kaänder fåder, meu irmán.

—Kaänder fåder, meu amigo.

Comentarios aquí.

Temos booktrailer

2011-03-30T21:49:00.001+02:00

Feito por Enrique Dueñas, cabaleiro e amigo.

Eis o está:

Comentarios aquí.

Como foi a versón autoeditada de Carmiña Burana

2011-03-30T15:13:00.002+02:00

Mesmo algunhas obras mestras como O libro sen nome comezaron sendo en primeiro lugar libros autoeditados.

Aquí tendes a edizón en incunábulo de Carmiña Burana. Aí podedes ver como era esa edizón, como a maquetei e que traza tiña.

Calculo que, como moito, haberá menos de unha ducia de exemplares en papel, seica non cheguen a dez, así que quen teña un xa pode dizer que ten un exemplar de coleccionista, porque supoño que máis non vai haber.

Comentarios aquí.

Pequena guía visual a Carmiña Burana

2011-03-26T15:05:00.005+01:00

Aquí temos unha vista da Praza Roxa, onde Golias arenga as súas tropas. Como Carmiña Burana desenvólvese en tempo de Nadal e a cena en cuestón é de noite, pois podemos considerar que a foto é bastante boa do aspecto que tería nese momento a praza.

Mais hai un pequeno detalle: a Praza Roxa sofreu varias reformas nos últimos anos, e o romance desenvólvese no primeiro lustro dos anos noventa, así que ese non sería o seu aspecto, e debería haber unha fonte no medio. Logo puxeron as famosas "táboas de surf". O desfile dos goliardos seguiría pola segunda rúa comezando pola direita, en sentido ascendente en direczón á Praza de Galicia.

Non hay fotos moi boas en Google da Praza de Galicia, mas se clicades na imaxe con Google Maps poderedes ver un pouco mellor como é, e a entrada ao aparcamento, que é como se supón que se accede á taberna dos goliardos.

Nunha desas xanelas, máis ou menos, estaría a casa de Carme. Se clicades na imaxe, ides a Google Maps para velo, así como a Praza de Vigo:

A Praza de Quintana de Mortos, onde se produz a batalla entre os goliardos e os templarios. A vista é desde o alto das esqueiras, onde estarían os templarios.

Na Praza de Praterías os goliardos tén o seu hospital de sangue. Nos soportais do antigo edificio do Banco de España, á direita na foto, é onde atenden a Golias:

A conversa entre Tiago e Golias é baixo o escudo do Hostal dos Reis Católicos, e a xoldra dos goliardos é na Praza do Obradoiro. A referencia ao desfile de Star Wars foi engadida neste mesmo ano e non estaba no manuscrito orixinal.

Eeste foi o pequeno paseo polas localizacións máis salientabeis da novela. Para os que xa as coñecedes nada, mais outra xente pode aproveitar para perambular un pouco por Compostela co Google Maps.

Comentarios aquí.

Envío de cartas e postais baixo demanda

2011-03-24T21:58:00.001+01:00

Por agora o autor dispón das seguintes posibilidades de "merchandising":

-Envío de carta de agradecimento por correio dixital. Envíase direitamente polo servizo de Correos. 3 €.

-Envío de postal cos cartaces do Trivium e Quadrivium goliárdicos. Envíase direitamente polo servizo de Correos. 4 €.

-Carta hológrafa do autor, con selo especial de Correos e deseño dos cartaces do Trivium e Quadrivium. 6€.

Os envíos faranse segundo demanda e ao enderezo que se especifique. Os envíos certificados engaden 1€ ao prezo.

Para facer pedidos:

O pagamento será vía PayPal.

Como se chegou a publicar este romance

2011-03-23T22:23:00.001+01:00

Como case tudo na vida: de casualidade. Ía eu paseando por Ferroliño, ou mellor dito por Narón, cando perto de onde agora está o Mercadona mirei para unha bibraría que alí está e vin un libro de Urco Editora, en concreto A gorida do verme branco, de Stoker, logo busquei na rede a ver que era iso e como chegara a existir, e ao día seguinte compreino.

E pensei: por probar non perdo nada, e xa case dera por seguro que Carmiña Burana nunca ía ser publicada máis que como libro impreso entre os meus amigos, así que enviei un correio e cal foi a surpresa que os de Urco xa ouviran falar algo de min, pois sou amigo de Pablo e Nacho, os que fixeron o primeiro xogo de rol en galego, e que no seu momento mesmo falaran cando a escrebín de adaptar Carmiña Burana para o rol; e así, através deles, os rapaces de Urco algo coñeceran de min e a miña circunstancia.

E, como o mundo está un pouco tolo, e os de Urco máis, decidiron dar unha oportunidade a este romanciño que tiña eu collendo pó, e agora está nas librarías do mundo todo.

Cousas máis raras pasan por aí diante, non digades que non.

Comentarios aquí.

Xa temos a capa da novela

2011-03-23T21:19:00.001+01:00

E é de cor laranxa!

[Actualización logo de ter o libro nas mans: na realidade é amarela.]

Comentarios aquí.